( 29 ) - ، س 9 ، صاحب شكم : كنايه از كسى كه به مرض معده و روده مبتلى باشد . ( 30 ) - ، س 12 ، اينك گويند كه راه را نهايت نيست : بيان تفاوتى است كه صوفيان ما بين « سير الى اللّه » و « سير فى اللّه » اعتقاد دارند و نخستين ( سير الى اللّه ) عبارتست از سلوك بنده در احوال و مقامات و از مرتبهء تبتّل و انقطاع از ما سوى اللّه تا فناء و زوال اوصاف بشرى و آن سلوك به حقيقت شامل سير آفاقى و انفسى است و پس از فناء اوصاف و نعوت بشرى سير دوم آغاز مىگردد و آن تحقق و اتّصاف سالك است باوصاف و نعوت ربوبى و چون صفات و سعهء وجود بنده محدود است سير الى اللّه متناهى است و همچنين است اگر سير الى اللّه را عبارت از عبور بر آفاق و انفس شماريم زيرا مراتب آفاق و انفس نيز متناهى است ولى اوصاف و نعوت حق تعالى كمّا و كيفا غير متناهى است و بنابراين « سير فى اللّه » نهايت ندارد و صوفيان در تعريف آن دو ، سخنان مختلف گفته‌اند كه ما حاصل آنها را درين بحث مختصر باز گفته‌ايم . رجوع كنيد به : اصطلاحات الصوفيّة عبد الرزّاق كاشانى در حاشيه شرح منازل السائرين ، طبع طهران ، ص 134 كشّاف اصطلاحات الفنون ، طبع كلكته در ذيل : سير . و عبارت متن مشوّش است زيرا مصنّف راهى را كه متناهى است به « راه منزل » تفسير كرده كه آن بىگمان سير الى اللّه است و پس از آن